Het was 2013. Ik zag een foto van mezelf terug en dacht … ben ik dat ? Ik schrok. Was ik echt zo stevig ? Dat ik de slankste niet was wist ik maar dat ik er zo uitzag … ik moest hier wat aan gaan doen.

“Dat ik de slankste niet was wist ik maar dat ik er zo uitzag”

Eerder was het me ook al gelukt om 10 kilo af te vallen maar daarna ging ik weer verder met eten zoals daarvoor. Die 10 kilo zaten er na verloop van tijd gewoon weer aan. Aan sporten deed ik niet. Ik had daar totaal geen interesse voor en had toen ook nog niet door hoe belangrijk bewegen eigenlijk voor je is en hoe veel beter je erdoor kan voelen.

Ik was 31 jaar en woog 90 kg. Volgens de BMI-meter van het Voedingscentrum veel te zwaar voor mijn lengte.
Ik ging weer lijnen. Na de zomer van 2014. Eigenlijk door zo min mogelijk te eten. Achteraf gezien niet de beste manier want ik had vaak honger en kreeg waarschijnlijk veel te weinig voedingsstoffen binnen. Fruit at ik af en toe maar en aan mijn dagelijkse portie groenten kwam ik ook niet. Daarbij dronk ik veel te weinig. Maar ik viel af. De toon was gezet.

Mijn vriend en ik keken elk jaar naar de Tour de France. Dat vonden we leuk. We vroegen ons af waarom wij eigenlijk ook niet gingen fietsen. Vrienden van ons deden dit inmiddels ook al. En zo geschiedde het en ik vond het nog leuk ook. In augustus 2014 kocht ik een racefiets en deed voor het eerst in ruim 10 jaar weer aan sport. Dat was wennen maar ik vond het ook fijn om te merken dat ik m’n lichaam weer eens aan het werk zette. In september ontdekte ik Strava waarmee je ritjes op kan nemen en kan zien wat je gemiddelde snelheid is en hoeveel calorieën je verbrandde, want dat deed ik. Het fietsen zorgde ervoor dat ik per week nog wat meer gewicht begon te verliezen. Het sporten ondersteunde het afvallen. En met fietsen verbrand je veel. Het is intensief en je bent er vaak langer mee bezig waardoor je dus ook meer calorieën verbrandt. Dit gaf me nog meer stimulans om door te gaan.

“Voor het eerst in ruim 10 jaar deed ik weer aan sport”

Niet alleen met sporten maar ook om op m’n eten te blijven letten wat nog steeds inhield: 3 keer per dag eten (niet te grote porties), geen koek, snoep of chips en iets van 2 of 3 tussendoortjes. Als ik fietste, zo’n twee keer per week, at ik wel wat meer omdat ik anders een hongerklop zou krijgen (je krijgt dan een misselijk gevoel en bent niet meer vooruit te branden). En niet alleen doordeweeks, ook in de weekenden hield ik me aan mijn ‘dieet’. Ook op verjaardagen kon ik me goed inhouden. Ik nam wel wat (paar chipjes en een bitterbal) maar niet zo veel als eerst. Ik had een missie. Het was zeker niet altijd makkelijk maar de knop was om.

Langzaamaan bouwden we het fietsen op. Van ritjes van 20 km naar 30 km tot ik in oktober mijn eerste 50 km reed. Ik kan me goed herinneren dat ik hierna kapot was. Zondagochtend fietsen (eerst uitslapen), dan eten en de rest van de middag … slapen op de bank. In januari 2015 kocht ik een Tacx (een soort standaard waar je je fiets in kan zetten en die je dan aan kan sluiten op de computer) zodat ik ook thuis en met slecht weer aan m’n conditie kon werken. Zo kwam ik de winter wel door.

“En niet alleen doordeweeks, ook in de weekenden hield ik me aan mijn ‘dieet’”

In maart 2015 gingen we voor het eerst meedoen aan een tourtocht. De Joop Zoetmelk classic in Leiden. Spannend vond ik het wel want je fietste daar met getrainde medewielrenners. En wat viel het tegen. Mentaal was het zwaar. Het waaide die dag ook nog eens superhard en ik werd door iedereen ingehaald. Uiteindelijk heb ik hem uitgereden, die 76,6 km.

Intussen hadden we bedacht om die zomer met vrienden naar de Tour de France te gaan kijken en zelf de Alpe d’Huez op te fietsen. Daarvoor moest natuurlijk getraind gaan worden. Kon ik dit wel ? Ik was pas een maand of 6 aan het fietsen. In mei 2015 gingen we naar de Ardennen. Mijn eerste heuveltjes. Ik ging veel te hard van stapel en raakte meteen buiten adem. Dit kon ik niet en hoe moest ik ooit die Alpe d’Huez opkomen ? Daarna probeerden we het in Limburg. De bekende Cauberg werd aangedaan. Het was zwaar maar het moest want de Alpe d’Huez kwam steeds dichterbij. We gingen voor nog langere ritten. In Juni 2015 reed ik voor het eerst 90 km. En toen brak de zomervakantie aan.

Het was 22 juli 2015. We waren inmiddels al even in de Franse Alpen en hadden al wat van de Tour gezien. Nu was ik aan de beurt. Het was warm. Een week geleden waren hierdoor nog wielrenners in de problemen gekomen maar vandaag ging het gebeuren. De Tour zou over een paar dagen zelf over deze berg fietsen maar nu was het aan mij. Superzenuwachtig was ik. Bij het ontbijt op de camping zei ik niet veel. Met de auto en de fietsen achterop reden we naar een parkeerplaats aan de voet van de Alpe d’Huez. De fietsen werden van de fietsendrager gehaald, we deden onze helm op, handschoenen en schoenen aan en stopten onze zakken van ons wielershirt vol met mueslirepen en gelletjes. Ik had een mp-3 speler bij, zette wat muziek aan en ging met het lood in m’n schoenen aan de rit beginnen.

Het eerste stuk zou meteen zwaar zijn met een gemiddeld stijgingspercentage van 10% maar hoe langzaam ik ook vooruit kwam, de eerste bochten had ik overleefd. Een keertje stoppen dan maar om even op adem te komen en wat te eten. Omdat de tour hier over een paar dagen langs zou rijden waren er al veel wielerfans op de berg neergestreken. Met campers en tentjes. Door hun werd ik volop aangemoedigd. Erg leuk. Na een tijdje weer gefietst te hebben was ik op. Gelukkig reed er een andere vrouw voor me bij wie ik kon aanhaken. Heel rustig, met maar zo’n 3,3 km per uur !, fietste ik door. Dat was precies wat ik op dat moment nodig had. Iemand voor me hebben zodat ik even ‘uit kon rusten’. Het laatste stuk moest ik het weer alleen doen. En na 2 uur en 18 minuten kwam ik dan toch boven. Wat was ik blij en trots. Wie had dit gedacht. Een jaar geleden had ik nog geen fiets aangeraakt en nu stond ik verdorie gewoon op de top van de Alpe d’Huez. En ik had het helemaal alleen gedaan. Iedereen die mee was op vakantie stond me op te wachten. Nog snel een foto maken als bewijs en toen begonnen we aan de afdaling. Wat een euforisch gevoel gaf me dat. Intussen zag ik andere wielrenners nog naar boven ploeteren. Diezelfde moeilijke 15 km naar boven. Ook op weg naar hun persoonlijke overwinning. Eenmaal terug op de camping konden we het thuisfront ook op de hoogte brengen van het goede nieuws.

“Wie had dit gedacht. Een jaar geleden had ik nog geen fiets aangeraakt en nu stond ik verdorie gewoon op de top van de Alpe d’Huez”

Ik ben blijven fietsen. Kocht een nieuwe fiets die beter pastte bij mijn lichaamsmaten en reed twee jaar later de Croix de Fer op en in 2019 de Stelvio naar 2700 meter hoogte.

Na die vakantie in de Alpen in 2015, begon het mensen op te vallen dat ik afgevallen was. Wat een eer voor al dat harde werk.

Begin 2016 tipte iemand mij over Chickslovefood. Dat waren twee vriendinnen die (redelijk) gezonde recepten bedachten met slechts 5 ingrediënten. Dit wekte mijn interesse en ik ging me voor het eerst verdiepen in gezonde voeding. Ik zocht ook uit in welke voedingsmiddelen weinig of minder calorieën zaten maar die ik, heel belangrijk, wel lekker of te eten vond. Dit betekende ook nieuwe dingen leren eten. Aan magere kwark bijvoorbeeld vond ik in het begin niets aan. Ik was zoet eten gewend met veel suikers erin, of veel vet. Waar was ik mee bezig vroeg ik me af ? Waarom verbood ik mezelf dat andere lekkere eten ? Maar toch ging ik door.

Ik ging 30+ kaas eten i.p.v. 48+. Gerookte kipfilet i.p.v. cervelaatworst. Zoet broodbeleg nam ik alleen nog in het weekend. Salades nog minder. Ik ging andere tussendoortjes eten. Geen liga’s of sultana’s meer maar bijvoorbeeld Cottage cheese op een cracker. Ik ging zelf pastasaus maken. Meer groenten eten, ook bij de lunch wat er weer voor zorgde dat ik langer vol zat. Ik ging ook andere groenten eten. Ik lette er op dat ik minimaal 2 keer per dag fruit at. Ik ging meer water drinken en minder light frisdranken. Vruchtensappen, chocomel etc. schrapte ik en ik nam daarvoor in de plaats bijvoorbeeld Crystal Clear. Vla verving ik door Optimel vla. Ik ging volkoren producten eten zoals volkoren brood en volkoren pasta. Zilvervliesrijst i.p.v. witte rijst. Zelf soep maken en maaltijdsalades. Peulvruchten toevoegen aan maaltijden. Magerdere vleessoorten eten. Geen spek meer maar bijvoorbeeld tartaar. Naast het letten op het aantal calorieën in voedingsmiddelen, lette ik nu ook op verzadigde vetten, de hoeveelheid suikers, vezels en zout. In juli 2016 bereikte ik mede hierdoor de 65 kg.

“Ik ging me voor het eerst verdiepen in gezonde voeding”

En wat me opviel was dat m’n smaak veranderde. Ik had minder behoefte aan zoete dingen en het eten smaakte ook anders. Als ik nu bijvoorbeeld nog soep uit blik at of nasi met een kruidenmix uit de supermarkt vond ik het superzout en behoorlijk smaakloos. Een leuke bijkomstigheid was dus dat wat ik at nu meer begon te proeven en te waarderen. Sauzen, dressings e.d. kon ik ook beter laten staan omdat het eten van zichzelf al genoeg smaak (met wat kruiden, peper en een beetje zout) bleek te hebben.

Je begrijpt dat de inhoud van mijn winkelwagen er in de loop van de tijd heel anders uit is gaan zien. Ik heb nu veel meer producten van de versafdeling dan van de rest van de supermarkt. En dat geeft me een goed gevoel !

Deze veranderingen in mijn eetpatroon hebben overigens even geduurd. Door mijn kennis over eten te vergroten, kwam ik hier stapje voor stapje, beetje voor beetje, toe. Hierdoor heb ik nu een gezond eetpatroon wat ik vol kan houden. En zo schaaf ik nog steeds aan mijn voeding en probeer ik regelmatig nieuwe dingen uit.

Behalve dan op een feestje of als het vakantie is. Dan doe ik weer lekker even ongezond.

“En wat me opviel was dat m’n smaak veranderde. Ik had minder behoefte aan zoete dingen en het eten smaakte ook anders”

Naast het aanpassen van mijn voeding werd ik in 2016 lid van de sportschool. Ik ging aan krachttraining doen. Naast een goede conditie wilde ik ook sterker worden. Ik begon met één keer per week. In het begin voelde het nogal ongemakkelijk. Ik had geen idee wat ik met al die apparaten aan moest en wat en waar ik precies iets moest voelen als ik de oefening deed. Ik kreeg een schemaatje en ging er braaf mee aan de slag. Tussen al die getrainde en gespierde mannen die wel leken te weten waar ze mee bezig waren. Maar ik vond het leuk. Soms durfde ik het zelfs aan om het gewicht wat te verhogen. Ik werd steeds fanatieker en wilde er meer over weten. Ik ging uitzoeken welke oefeningen je het beste voor welke spiergroep kon doen. Ik ging mijn eigen fitnessschemaatjes maken. Ook las ik vanalles over macro’s (koolhydraten, vetten en eiwitten) en hoeveel gram je van ieder nodig zou hebben. Van één sportschoolbezoek in de week ging ik naar drie. En dat doe ik nog steeds. 

Uiteindelijk bereikte ik in mei 2018 mijn huidige gewicht, circa 60 kg. Ik voel me hier erg goed bij. Over de eerste 25 kg heb ik 2 jaar gedaan. De laatste 5 zijn er daarna nog afgegaan. Ik was al heel tevreden maar door mijn nieuwe manier van eten en leven ging het eigenlijk als ‘vanzelf’. Al met al heeft het een lange tijd geduurd maar hierdoor viel ik op een gezonde (dus niet te snelle) manier af en at ik het er daarna weer niet meteen aan. Er is helaas geen wonderpil of dieet waarin het je allemaal in 6 weken lukt. Het kost nu eenmaal tijd. En af en toe val je terug of heb je heel erg je best gedaan en ben je die week niet afgevallen. Het hoort er allemaal bij. Volhouden, discipline, een doel hebben is dan wat je nodig hebt. Bij mij begon het met een foto van mezelf. Daarna werd het behalen van de top van de Alpe d’Huez iets waar ik het allemaal voor deed. Het horen van anderen dat je aan het afvallen bent stimuleerde me enorm. Het gevoel goed en gezond bezig te zijn ook. Én merken dat je kleding te groot wordt. Nieuwe kleren kopen werd zelfs ineens leuk ! En ook mentaal veranderde er iets. Als je je gezonder, fitter voelt dan krijg je meer zelfvertrouwen. Je onderneemt meer dingen en kunt meer van dingen genieten. Een hele fijne bijkomstigheid die er voor zorgt dat ik nooit meer terug wil naar die 90 kg.

“Er is helaas geen wonderpil of dieet waarin het je allemaal in 6 weken lukt”

Maar het zal altijd een strijd blijven. Ik hou nou eenmaal van lekker eten en snoepen. Maar ga ik weer op de oude manier door dan weet ik dat het er allemaal zo weer aan zit en dat wil ik niet. Ik heb hier zoveel moeite voor moeten doen. Het zit nu zo ingebakken dat ik bijvoorbeeld na een vakantie, waarin ik wel lekker volop eet, of een weekend met uit eten gaan of verjaardag, weer zo mijn gezonde eetpatroon op kan pakken. En als ik dan wat aangekomen ben, gaat dat er na een paar weken op mijn eten letten, wel weer af.

Wat ben ik na al die jaren wijzer geworden ?

-Dat kennis over voeding heel belangrijk is.
-Dat gezond eten lekker is, makkelijk en niet saai.
-Dat je dan best af en toe kan ‘zondigen’.
-Dat sporten en bewegen het afvallen goed ondersteunen (en niet ik sport dus ik mag meer eten).
-Dat het op zoek gaan naar een gezond eetpatroon dat je voor altijd, je hele leven vol kan houden erg belangrijk is en ervoor kan zorgen dat je na het afvallen op gewicht blijft.
-Dat portiegrootte een groot verschil kan maken.
-Dat je je er fitter, energieker, ondernemender en zelfverzekerder door voelt.
-Dat kleding kopen een stuk makkelijker en leuker wordt. 
-Dat het tijd kost !
-En dat er naast wat er op je bord ligt ook dingen in je hoofd moeten veranderen. Leer weer luisteren naar wat je echt nodig hebt. Dan hoef je dat niet in eten te zoeken.

En tot slot

Ik dacht altijd dat slanke mensen het maar makkelijk hadden want zij konden eten wat ze wilden. Zij hoefden nergens op te letten. Inmiddels weet ik wel beter en nu ben ik degene die van mensen te horen krijg: ‘Eet toch op, jij kunt het makkelijk hebben’. 

In augustus 2020 ben ik gestart met een praktijk aan huis want ik gun dit anderen en jou ook. Ik wil je helpen je doelen te bereiken want de beloning aan het eind is enorm ! Ben jij ook klaar voor verandering ? Ik laat je zien wat nodig is.