Meteen naar de inhoud

Mijn verhaal

Het was 2013. Ik zag een foto van mezelf en dacht … ben ik dat ? Ik schrok. Was ik echt zo stevig ? Dat ik de slankste niet was wist ik maar dat ik er zo uitzag … ik moest hier wat aan gaan doen.

“Dat ik de slankste niet was wist ik maar dat ik er zo uitzag”

Luister je liever naar mijn afvalverhaal? Klik dan op de video hieronder. Zo niet, lees lekker verder.

Eerder was het me ook al gelukt om 10 kilo af te vallen maar daarna ging ik weer verder met eten zoals daarvoor. Die 10 kilo zaten er na verloop van tijd gewoon weer aan. Aan sporten deed ik niet. Ik had daar totaal geen interesse voor en had toen ook nog niet door hoe belangrijk bewegen eigenlijk voor je is en hoe veel beter je erdoor kan voelen. Ook mentaal.

Ik was 31 jaar en woog 90 kg. Volgens de BMI-meter van het Voedingscentrum veel te zwaar voor mijn lengte.
Ik ging weer lijnen. Na de zomer van 2014. Eigenlijk door zo min mogelijk te eten. Achteraf gezien niet de beste manier want ik had vaak honger en kreeg veel te weinig voedingsstoffen binnen. Fruit at ik af en toe maar en aan mijn dagelijkse portie groenten kwam ik ook niet. Daarbij dronk ik veel te weinig. Maar ik viel af. De toon was gezet.

Mijn vriend en ik keken elk jaar naar de Tour de France. Dat vonden we leuk. We vroegen ons af waarom wij eigenlijk ook niet gingen fietsen. Vrienden van ons deden dit inmiddels ook al. En zo geschiedde het en ik vond het nog leuk ook. In augustus 2014 kocht ik een racefiets en deed voor het eerst in ruim 10 jaar weer aan sport. Dat was wennen maar ik vond het ook fijn om te merken dat ik m’n lichaam weer eens aan het werk zette. En natuurlijk zorgde het fietsen er ook voor dat ik nog wat meer afviel maar wat voor mij steeds belangrijker werd, was dat ik er plezier in begon te krijgen. Om lekker buiten te zijn met de wind door mijn haren. Het gaf een gevoel van vrijheid. En het was een fijne manier om m’n hoofd leeg te maken.

“Voor het eerst in ruim 10 jaar deed ik weer aan sport”

Dat stimuleerde mij ook om het eetgebied vol te blijven houden. En dat was toen 3 maaltijden eten, niet te veel en 2 of 3 tussendoortjes. Ook in het weekend, en op feestjes lukte het me om het bijvoorbeeld bij taart en een bitterbal te houden. Het was een wisselwerking. Ik voelde me goed. De knop ging om. Het was zeker niet altijd gemakkelijk maar ik had een missie.

Langzaamaan bouwden we het fietsen op. Van ritjes van 20 km naar 30 km tot ik in oktober mijn eerste 50 km reed. Ik kan me goed herinneren dat ik hierna kapot was. Zondagochtend fietsen (eerst uitslapen), dan eten en de rest van de middag … slapen op de bank. In januari 2015 kocht ik een Tacx (een soort standaard waar je je fiets in kan zetten en die je dan aan kan sluiten op de computer) zodat ik ook thuis en met slecht weer aan m’n conditie kon werken. Zo kwam ik de winter wel door.

In maart 2015 gingen we voor het eerst meedoen aan een tourtocht. De Joop Zoetmelk classic in Leiden. Spannend vond ik het wel want je fietste daar met getrainde medewielrenners. En wat viel het tegen. Mentaal was het zwaar. Het waaide die dag ook nog eens superhard en ik werd door iedereen ingehaald. Uiteindelijk heb ik hem uitgereden, die 76,6 km.

Het eerste echte keerpunt

Intussen hadden we bedacht om die zomer met vrienden naar de Tour de France te gaan kijken en zelf de Alpe d’Huez op te fietsen. Daarvoor moest natuurlijk getraind gaan worden. Kon ik dit wel? Ik was pas een maand of 6 aan het fietsen. In mei 2015 gingen we naar de Ardennen. Mijn eerste heuveltjes. Ik ging veel te hard van stapel en raakte meteen buiten adem. Dit kon ik niet en hoe moest ik ooit die Alpe d’Huez opkomen? Wat een tegenvaller. Daarna probeerden we het in Limburg. De bekende Cauberg werd aangedaan. Het was zwaar maar het moest want de Alpe d’Huez kwam steeds dichterbij. We gingen voor nog langere ritten. In Juni 2015 reed ik voor het eerst 90 km. En toen brak de zomervakantie aan.

Het was 22 juli 2015. We waren inmiddels al even in de Franse Alpen en hadden al wat van de Tour gezien. Nu was ik aan de beurt. Het was warm. Een week geleden waren hierdoor nog wielrenners in de problemen gekomen maar vandaag ging het gebeuren. De Tour zou over een paar dagen zelf over deze berg fietsen maar nu was het aan mij. Superzenuwachtig was ik. Bij het ontbijt op de camping zei ik niet veel. Met de auto en de fietsen achterop reden we naar een parkeerplaats aan de voet van de Alpe d’Huez. De fietsen werden van de fietsendrager gehaald, we deden onze helm op, handschoenen en schoenen aan en stopten onze zakken van ons wielershirt vol met mueslirepen en gelletjes. Ik had een mp-3 speler bij, zette wat muziek aan en ging met het lood in m’n schoenen aan de rit beginnen.

Het eerste stuk zou meteen zwaar zijn met een gemiddeld stijgingspercentage van 10% maar hoe langzaam ik ook vooruit kwam, de eerste bochten had ik overleefd. Een keertje stoppen dan maar om even op adem te komen en wat te eten. Omdat de tour hier over een paar dagen langs zou rijden waren er al veel wielerfans op de berg neergestreken. Met campers en tentjes. Door hun werd ik volop aangemoedigd. Erg leuk. Na een tijdje weer gefietst te hebben was ik op. Gelukkig reed er een andere vrouw voor me bij wie ik kon aanhaken. Heel rustig, met maar zo’n 3,3 km per uur!, fietste ik door. Dat was precies wat ik op dat moment nodig had. Iemand voor me hebben zodat ik even ‘uit kon rusten’. Het laatste stuk moest ik het weer alleen doen. En na 2 uur en 18 minuten kwam ik dan toch boven. Wat was ik blij en trots. Wie had dit gedacht. Een jaar geleden had ik nog geen fiets aangeraakt en nu stond ik verdorie gewoon op de top van de Alpe d’Huez. En ik had het helemaal alleen gedaan. Iedereen die mee was op vakantie stond me op te wachten. Nog snel een foto maken als bewijs en toen begonnen we aan de afdaling. Wat een euforisch gevoel gaf me dat. Intussen zag ik andere wielrenners nog naar boven ploeteren. Diezelfde moeilijke 15 km naar boven. Ook op weg naar hun persoonlijke overwinning. Eenmaal terug op de camping konden we het thuisfront ook op de hoogte brengen van het goede nieuws.

“Wie had dit gedacht. Een jaar geleden had ik nog geen fiets aangeraakt en nu stond ik verdorie gewoon op de top van de Alpe d’Huez”

Als ik nu terugkijk was die beklimming echt een keerpunt in mijn leven. Dat ik dit kon. Ik voelde me voor het eerst ZO krachtig, zo goed. Ik besefte me dat ik tot veel meer in staat was dan ik voor mogelijk had gehouden. Het eerste zaadje voor een positiever zelfbeeld, voor meer zelfvertrouwen was geplant. En daar, bleek later, werd de basis voor blijvend gewichtsverlies gelegd.

Ik ben blijven fietsen. Kocht een nieuwe fiets die beter paste bij mijn lichaamsmaten en reed twee jaar later de Croix de Fer op en in 2019 de Stelvio naar 2700 meter hoogte!

Na die vakantie in de Alpen in 2015, begon het mensen op te vallen dat ik afgevallen was. Ik kreeg complimentjes en dat deed me ontzettend goed. Mijn zelfvertrouwen groeide nog meer. Voor het eerst voelde ik me iemand. Alsof ik weer meetelde. En dat werd opgemerkt. Ik straalde meer, was vrolijker, liet me meer zien en van me horen.

“Voor het eerst voelde ik me iemand. Alsof ik weer meetelde”

Begin 2016 tipte iemand mij over Chickslovefood. Dat waren twee vriendinnen die recepten bedachten met slechts 5 ingrediënten. Dit wekte mijn interesse en ik ging me voor het eerst verdiepen in gezonde voeding. Ik zocht ook uit in welke voedingsmiddelen weinig of minder calorieën zaten maar die ik, heel belangrijk, wel lekker vond. Dit betekende ook nieuwe dingen leren eten. Aan magere kwark bijvoorbeeld vond ik in het begin niets aan. Ik was zoet eten gewend met veel suiker erin, of veel vet. Waar was ik mee bezig vroeg ik me af? Waarom verbood ik mezelf dat andere eten? Ik vond mezelf zielig, maar toch ging ik door. Want ik voelde me beter dan ooit en dat wilde ik niet meer kwijt. Ik was gemotiveerd en ging beter voor mezelf zorgen op eetgebied. Dat was de reden dat ik die magere kwark wilde.

En ook 30+ kaas i.p.v. 48+. Gerookte kipfilet i.p.v. cervelaatworst. Zoet broodbeleg nam ik alleen nog in het weekend. Salades nog minder. Ik ging andere tussendoortjes eten. Geen liga’s of sultana’s meer maar bijvoorbeeld Cottage cheese op een cracker. Ik ging zelf pastasaus maken. Meer groenten eten, ook bij de lunch wat er weer voor zorgde dat ik langer vol zat. Ik ging ook andere groenten eten. Ik lette er op dat ik minimaal 2 keer per dag fruit at. Ik ging meer water drinken. Vruchtensappen schrapte ik en ik nam daarvoor in de plaats bijvoorbeeld Crystal Clear. Vla verving ik door Optimel yoghurt. Ik ging volkoren producten eten zoals volkoren brood en volkoren pasta. Zilvervliesrijst i.p.v. witte rijst. Zelf soep maken en maaltijdsalades. Peulvruchten toevoegen aan maaltijden. Magerdere vleessoorten eten. Geen spek meer maar bijvoorbeeld tartaar. In juli 2016 bereikte ik de 65 kg. En nu lijkt het misschien alsof ik helemaal geen koek, chips of chocola at, friet of pizza, maar dat deed ik wel. Alleen veel minder. Ik ging bewuste keuzes maken.

“M’n smaak veranderde en ik ging echte voeding meer waarderen”

En wat me opviel was dat m’n smaak veranderde. Ik had minder behoefte aan zoete dingen en het eten smaakte ook anders. Als ik nu bijvoorbeeld nog soep uit blik at of nasi met een kruidenmix uit de supermarkt vond ik het superzout en behoorlijk smaakloos. Een leuke bijkomstigheid was dus dat wat ik at nu meer begon te proeven en te waarderen. Sauzen, dressings e.d. kon ik ook beter laten staan omdat het eten van zichzelf al genoeg smaak (met wat kruiden, peper en een beetje zout) bleek te hebben.

Je begrijpt dat de inhoud van mijn winkelwagen er in de loop van de tijd heel anders uit is gaan zien. Ik heb nu veel meer producten van de versafdeling dan van de rest van de supermarkt. En dat geeft me een goed gevoel! Ik geef mijn lichaam nu in de basis voeding waar het veel meer aan heeft.

Deze veranderingen in mijn eetpatroon hebben overigens even geduurd. Door mijn kennis over eten te vergroten, kwam ik hier stapje voor stapje, beetje voor beetje, toe. Hierdoor heb ik nu een gezond eetpatroon wat ik vol kan houden. En zo schaaf ik nog steeds aan mijn voeding en probeer ik regelmatig nieuwe dingen uit. En met een gezond eetpatroon bedoel ik een eetpatroon waarbinnen zowel “gezonde” als “ongezonde” dingen gegeten worden. En dat daar een balans in is waar IK me prettig bij voel. Dat betekent dat ik gewoon 1 keer per week friet eet en ook chips, koek, chocola of waar ik dan ook zin in heb. Maar dat eet ik vanwege de reden dat ik er echt zin in heb. Het is een bewuste keuze. En niet omdat ik het toevallig in de kast zie liggen, niet omdat ik het nodig heb om me beter te voelen etc. Doordat ik het om die reden eet en doordat ik het mezelf niet verbied, lukt het mij ook om het bij een mooie portie te houden.
Maar niet altijd hoor! Ook ik heb van die periodes dat dat minder goed gaat. Dat ik te veel eet, maar het hoort er allemaal bij! Ik ben ook maar een mens.

En als ik een verjaardag heb eet ik ook gewoon taart, met sinterklaas pepernoten en een chocoladeletter, met kerst hou ik me ook niet in, in de zomer wordt er lekker veel gebarbecued en ik ga regelmatig uit eten. En dat kan en mag ook gewoon! En als de feestdagen voorbij zijn of de zomervakantie, dan zit er bij mij ook weer een paar kilo bij, maar dan schakel ik weer over op mijn basiseetpatroon en dan raak ik ze wel weer kwijt.

“Ook ik heb nog periodes dat het minder goed gaat. Dat ik te veel eet, maar het hoort er allemaal bij! Ik ben ook maar een mens.

Naast het aanpassen van mijn voeding werd ik in 2016 lid van de sportschool. Ik ging aan krachttraining doen. Naast een goede conditie wilde ik ook sterker worden. Ik begon met één keer per week. In het begin voelde ik me ontzettend ongemakkelijk. Ik had geen idee wat ik met al die apparaten aan moest en wat en waar ik precies iets moest voelen als ik de oefening deed. Ik kreeg een schemaatje en ging er braaf mee aan de slag. Tussen al die getrainde en gespierde mannen die wel leken te weten waar ze mee bezig waren. Maar ik vond het leuk. Soms durfde ik het zelfs aan om het gewicht wat te verhogen. Ik werd steeds fanatieker en wilde er meer over weten. Ik ging uitzoeken welke oefeningen je het beste voor welke spiergroep kon doen. Ik ging mijn eigen fitnessschemaatjes maken. Ook las ik vanalles over macro’s (koolhydraten, vetten en eiwitten). Van één sportschoolbezoek in de week ging ik naar drie. En dat doe ik nu nog steeds, maar dan twee keer per week. 

Uiteindelijk bereikte ik in mei 2018 mijn huidige gewicht, circa 60 kg. Ik voel me hier erg goed bij. Over de eerste 25 kg heb ik 2 jaar gedaan. De laatste 5 zijn er daarna nog afgegaan. Ik was al heel tevreden maar door mijn nieuwe manier van eten en leven ging het eigenlijk als ‘vanzelf’. Al met al heeft het een lange tijd geduurd maar hierdoor viel ik op een gezonde manier af en at ik het er daarna weer niet meteen aan. Er is helaas geen wonderpil of dieet waarin het je allemaal in 6 weken lukt. Het kost nu eenmaal tijd. En af en toe val je terug of heb je ‘heel erg je best gedaan’ en ben je die week niet afgevallen. Het hoort er allemaal bij. Dat was bij mij ook het geval.

Ik heb lang gedacht dat het discipline was wat mij zo ver gebracht heeft maar inmiddels zie ik dit anders. Ik vond een aanpak die bij MIJ paste, bij wie ik ben ik, bij mijn leven. Dat scheelt al enorm. Een aanpak waarbinnen ik op zoek ging naar balans. Wat mij voor mij acceptabel was als het ging om “gezond” en “ongezond”. Maar het allerbelangrijkste waardoor het me gelukt is, is dat ik mezelf meer ging waarderen. Ik ging mezelf meer op 1 zetten. Ik begon mezelf belangrijk te vinden. En dan wil je ook goed voor jezelf zorgen. Dan wordt het een stuk gemakkelijker om die keuzes te maken die goed zijn voor jou. Op eetgebied maar ook op het gebied van beweging, zelfzorg, een goede balans tussen verplichtingen en eigen behoeftes, inspanning en ontspanning, geven en nemen etc.

Het afvallen heeft er zelfs voor gezorgd dat ik uit het onderwijs ben gestapt. Dat ik mijn baan als juf durfde op te zeggen. Omdat ik er, helaas, geen voldoening meer uithaalde. Ik waagde de sprong in het diepe en daardoor heb ik nu mijn eigen praktijk aan huis waar ik ontzettend dankbaar voor ben. Omdat ik andere vrouwen nu ook kan helpen. Omdat ik hun dit alles ook zo gun.

“Er is helaas geen wonderpil of dieet waarin het je allemaal in 6 weken lukt”

Bij mij begon het met een foto van mezelf. Daarna het behalen van de top van de Alpe d’Huez. Complimentjes van anderen stimuleerde me ook enorm. Het gevoel goed en gezond bezig te zijn ook. Én merken dat je kleding te groot wordt. Nieuwe kleren kopen werd zelfs ineens leuk! En ook mentaal veranderde er iets, nou ja, veel. Ik ondernam meer en kon meer genieten. Ik zette het leven naar mijn hand. Ik voel me vrij, gelukkig. En dat alles zorgt ervoor dat ik nooit meer terug wil naar die 90 kg.

Ik zal er ook altijd aan moeten blijven werken. Ik hou nou eenmaal van lekker eten, snoepen en snacken. Als ik altijd maar alles eet wat ik lekker vind ben ik zo terug bij af dus dat gaan we niet meer doen. In die zin zal het altijd een rol blijven spelen. Zal ik er altijd bewust van moeten zijn.

Wat ben ik na al die jaren wijzer geworden ?

-Zorg voor een voedzaam basiseetpatroon waar JIJ blij van wordt. Eet niet alleen gezond omdat je dan afvalt maar omdat je het echt wil. Omdat jij het belangrijk vindt. Omdat jij graag goed voor je lichaam wil zorgen. Dat is een hele andere insteek! Dan sta je erachter en kost het je amper moeite om ook zo te eten. Vind jij gezond eten minder belangrijk? Ook prima, kijk dan wat jouw ideale eetpatroon is.
-Met streng zijn voor jezelf bereik je juist het tegenovergestelde. Op eetgebied geldt: stop in het denken van dat is goed en fout, dat mag ik wel en niet. Maar wees ook minder streng voor jezelf. Als het een keer ‘fout’ is gegaan bijvoorbeeld. Vriendelijker zijn voor jezelf levert je veel meer op en brengt je veel verder.
-Je redt het niet met alleen letten op je wat je eet. Er spelen onbewust zoveel meer dingen mee. Als jij jezelf niet de moeite waard vindt bijvoorbeeld wordt het een stuk lastiger om te geloven dat jij het kan. Wordt het een stuk moeilijker om goed voor jezelf te zorgen. Daar draait het uiteindelijk wel om. Het beste met jezelf voor hebben. Dat dat altijd voor gaat ook al heeft dat consequenties. Ga met jezelf aan de slag!
-Zorg niet alleen voor balans op eetgebied maar ook in je leven. Als je altijd maar druk bent en daardoor voorbij gaat aan je eigen behoeftes, wordt het ook een stuk moeilijker om die eetkeuzes te kunnen maken die je wilt maken. Want eten kun je dan als een beloning zien, om jezelf beter te voelen. Leer weer luisteren naar wat je echt nodig hebt. Dan hoef je dat niet in eten te zoeken.
-Kom erachter welke rol eten in jouw leven is gaan spelen. Waarom jij eet wanneer dat niet de bedoeling is. DAT gaat je helpen echte verandering door te maken, patronen te doorbreken. Dat heb je nodig om blijvend resultaat te boeken.
-Als je gaat sporten of meer wilt bewegen doe dan vooral iets wat je leuk vindt. En doe het niet alleen omdat je af wilt vallen maar omdat het je iets anders oplevert. Zoals plezier. Mij helpt het ontzettend om m’n hoofd leeg te maken. Te voelen dat ik mijn lijf aan het werk zet. Dat ik als het ware mijn lichaam ermee onderhoudt. En dat ik dat wil komt weer voort uit zelfliefde. Streef daar naar. Dan wordt het wederom geen moetje maar dan wil je het gewoon.
-Laat de vragen: wie ben ik, waar sta ik voor, wat wil ik in het leven leidraad zijn en leef daar zoveel mogelijk naar. Dat is de basis voor alles.

Wil jij dit ook? Ben jij ook klaar voor ECHTE verandering? En heb je hulp nodig? Laat het me weten. Vraag een gratis kennismakingsgesprek aan of kijk naar mijn trajecten. Daarnaast bied ik ook nog een aantal gratis dingen aan (ga in het menu naar gratis) en een voordelig startpakket.